บ่อเจ็ดลูก หรือที่รู้จักกันในชื่อภาษามาลายูว่า “ลากาตูโยะ” (ลากา-บ่อ,ตูโยะ-เจ็ด)
ตำนานบ้านบ่อเจ็ดลูกนี้เล่าสืบต่อกันมาว่า บุคคลกลุ่มแรกที่เข้ามาอาศัยอยู่คือ
ตำนานบ้านบ่อเจ็ดลูกนี้เล่าสืบต่อกันมาว่า บุคคลกลุ่มแรกที่เข้ามาอาศัยอยู่คือ
พวกชาวเลหรือชาวน้ำที่อพยพมาจากเกาะ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากฝั่งออกไป
ขณะที่อพยพมาอยู่นั้นพวกชาวเลได้ขุดบ่อเพื่อให้มีน้ำดื่มน้ำใช้
แต่ปรากฏว่าไม่มีน้ำออกมาเลย เขาพยายามขุดบ่อแล้วบ่อเล่าก็ไม่มีน้ำออกมา
ขณะที่อพยพมาอยู่นั้นพวกชาวเลได้ขุดบ่อเพื่อให้มีน้ำดื่มน้ำใช้
แต่ปรากฏว่าไม่มีน้ำออกมาเลย เขาพยายามขุดบ่อแล้วบ่อเล่าก็ไม่มีน้ำออกมา
จนกระทั่งถึงบ่อที่เจ็ดจึงมีน้ำออกมา ปัจจุบันบ่อทั้งเจ็ดลูกก็ยังปรากฏเป็นหลักฐานให้เห็นจนถึงทุกวันนี้
หมู่บ้านดังกล่าวจึงได้ชื่อว่า “บ้านบ่อเจ็ดลูก”....
หมู่บ้านดังกล่าวจึงได้ชื่อว่า “บ้านบ่อเจ็ดลูก”....
ประวัติความเป็นมาชื่อบ้านนามเมือง
ความเป็นมาของชื่อบ้านบ่อเจ็ดลูกคนเก่าคนแก่ได้เล่าขานให้ลูกหลานฟังถึงที่มาของชื่อบ้านบ่อเจ็ดลูกว่า มีชาวจีนโพ้นทะเลคนหนึ่งได้เดินเรือมาในกลางมหาสมุทรใหญ่ ดื่มน้ำ น้ำใช้ในเรือหมดจึงเที่วแร่หาตามเกาะต่าง ๆ แต่ก็ไม่ได้น้ำจืดที่ต้องการ จึงล่องเรือมาถึงเกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งมีพื้นที่กว้างใหญ่ให้ลูก ๆและลูกเรือช่วยกันขุดบ่อหาน้ำจืด แต่เป็นที่น่าแปลกใจขุดบ่อมาถึง6บ่อก็พบแต่น้ำเค็ม ทุกคนจะหมดความพยายามอยู่แล้ว จีนโพ้นทะเลก็สั่งลูก ๆ ว่าให้ขุดอีกสักบ่อหนึ่ง เป็นที่น่าอัศจรรย์เหลือเกินว่า บ่อที่7 มีน้ำจืดสนิทให้ดื่มกิน แตกต่างจากบ่อที่ขุดมาแล้วทั้ง6บ่อ ต่อมาจึงตั้งชื่อหมู่บ้านนี้ว่า บ้านบ่อเจ็ดลูก
ตำนานบ่อเจ็ดลูก
ตำนานหมู่บ้านนี้ เริ่มตรงที่จีนคนหนึ่ง
เพราะความหิวโหยจึง ล่องเรือถึงเกาะกว้างไกล
ร่อนเร่พเนจร กลางสาครที่ยิ่งใหญ่
ด้นมาจากแดนไกล หวังจะได้น้ำดื่มกิน
เกาะแก่งที่ผ่านมา เที่ยวค้นหาไปหมดสิ้น
เพื่อหาน้ำดื่มกิน จนพบถิ่นที่ตั้งใจ
ขุดบ่อหาน้ำจืด จนค่ำมืดเจอน้ำไหล
ช่วยกันขุดเร็วไว เวลาไซร้ไม่คอยเรา
ทุกคนร่วมกันขุด อย่างเร่งรุดช่วยแบ่งเบา
บ่อแล้วแล้วบ่อเล่า โธ่น้ำเปล่าใยจึงเค็ม
ล่วงเลยถึงเจ็ดบ่อ สายธารก็เอ่อล้นเต็ม
น้ำจืดไร้รสเค็ม ดื่มกินเต็มตามต้องการ
ตำนานบ่อเจ็ดลูก เก่าก่อนผูกเรื่องเล่าขาน
เจ็ดบ่อในตำนาน ยังคงอยู่คู่ปัจจุบัน
ชื่อบ้านบ่อเจ็ดลูก ถูกตั้งตามนามบ่อนั้น
ผู้คนก็โจษจัน ตามนามนั้นเนิ่นนานเอย
กิจกรรมในวันที่31/01/55
ตอนเช้า:ขึ้นรถจากโรงเรียนพิมานพิทยาสรรค์เวลา แปดโมงเช้า เดินทางถึงบ้านบ่อเจ็ดลูกเวลา เก้าโมงสามสิบนาที จากนั้นก็จับกลุ่มเดินกันเป็นห้องเพื่อไปศึกษาตามชุมชนและศึกษาระบบนิเวศที่สมบูรณ์
ตอนเที่ยง:พักรับประทานอาหารตามอัธยาศัย ซึ่งเมนูในมื้อเที่ยงวันนั้นคือ ข้าวผัดกับไข่ดาว
หลังจากรับประทานอาหารเที่ยวเสร็จเรียบร้อยก็มีการบรรยายประวัติความเป็นมาของบ่อเจ็ดลูกและมีกิจกรรมนันทนาการ
ตอนบ่าย:ได้มีการร่วมกันพัฒนาชายหาดบริเวณบ่อเจ็ดลูก เช่น เก็บขยะ เพื่อรักษาทรัพยากรธรรมชาติให้คนรุ่นหลังได้มาศึกษาต่อไป...
ความประทับใจ
ในการบูรณาการปีนี้มันเป็นปีสุดท้ายที่พวกเรา ม.6 '34ได้ทำกิจกรรมดีๆร่วมกัน เก็บภาพความทรงจำดีๆร่วมกัน มีมิตรภาพ ไม่ว่าต่างคนต่างอยู่กันคนละห้อง แต่พอพวกเรามารวมกลุ่มกันเป็นระดับชั้น ม.6 แล้วทุกคนมีความสามัคคี ช่วยเหลือกันให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรมต่างๆจึงเป็นบูรณาการที่สนุกและมีความสุขที่สุดค่ะ^^'
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น